Σε λίγες ημέρες θα ξεκουμπιστούμε επιτέλους από την πνιγηρή πρωτεύουσα του τσιμέντου και θα ξαμοληθούμε τους δρόμους ια να γιορτάσουμε την μεγαλύτερη εορτή όλου του έτους: τις διακοπές.
Οι διακοπές σε συσκευασία τριών (στους δύο ο τσίτσος δώρο) θα είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία και για τους τρεις μας, πολλώ δε μάλλον για το μωρό που έχει κάπως πιο περιορισμένες εικόνες. Ο καθένας τρέφει τις δικές του προσδοκίες για το επόμενο 20μερο, και θα επιχειρήσεω να σας δώσω μια συνοπτική εικόνα.
Γιωρίκας, 33, πολύ Πόντιος
-να περάσει εξίσου καλά με τους φίλους του.
-να επισκεφθεί το βελβεντό κοζάνης, το νέο μουσείο στο δίον, το νέο μουσείο στην πέλλα
-να πάει στην πιο τέλεια παραλία της άνδρου
-να αποφύγει αιτίες συγχίσεων και ανθρώπους που τον συγχίζουν
*Αθηνά*, 33 (και ένα χρόνο), φαρμακοποιός
-να κοιμηθεί
-να μην πιεστεί για τίποτα
-να αράξει όσο γίνεται περισσότερο
-να μάθει κρυφά στο παιδί τον ύμνο του ολυμπιακού
Διομήδης, 5,5 μηνών, πολλά υποσχόμενος
-να μπουσουλήσει
-να πιάσει πράγματα και να τα βάλει στο στόμα
-να βγάλει δόντια για να μη βασανίζεται άλλο ή, εναλλακτικά
-να καταφέρει να βάλει ολόκληρη την πατούσα στο στόμα
Οι διακοπές μας λοιπόν ξεκινούν το Σάββατο με ένα 10μερο στο εξωτικό παραθαλάσσιο χωριό της βόρειας Πιερίας, συνεχίζουν με ένα 4μερο στην Άνδρο (για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι) και ολοκληρώνεται με ένα 10μερο στο εξωτικό Άστρος Κυνουρίας. Σας αφήνω λοιπόν με τη ευχή να περάσουν γρήγορα οι μέρες ως την παρασκευή και μετά Αργάααααα.....
Την αγάπη μου
Monday, July 13, 2009
Monday, July 6, 2009
Η καταξίωση άργησε μια μέρα
Αχ πόσο μπροστά είστε, λιγοστοί πλην πανέμορφοι αναγνώστες του τίμιου τούτου βλογ. Γιατί ο ταπεινός αυτός ιστοχώρος έχει περάσει την σφαίρα της καταξίωσης. Πώς;' Δύο γλυκύτατες και καταξιωμένες βλογγερούδες με μακρά θητεία στα βλογγοτσαρδιά τους και ξεχωριστή παρουσία (μπορώ να πω κι άλλα, σλουρπ σλουρπ), η Μαρίνα και η Φέβις, μου απένειμαν βραβείο.
Τι εννοείτε τι βραβείο;
Ότι το τίμιο τούτο βλογ είναι το πιο αστείο που διαβάζουν. Ανεξάρτητα αν αυτό αποδεικνύει ότι οι δύο γλυκύτατες κυρίες έχουν χαμηλό επίπεδο χιούμορ, εγώ οφείλω να τις ευχαριστήσω και με τη σειρά μου να απονείμω κι εγώ πέντε βραβεία, μέρες που ΄ναι.
-Στον Σνικόλα, το πιο Βραβείο του πιο Αποθυμησμένου (sic) Βλογ της ελληνικής βλογγόσφαιρας. Ο Σνικόλας που λέτε είναι ένας καταπληκτικός, αστείος, αψηλός και γυμνασμένος νέος (κυρίες μου και ελεύθερος), ο οποίος έχει ένα ωραίο βλογ, αλλά το ενημερώνει κάθε του Αγίου Ποτέ. Όταν το ενημερώνει, βέβαια, γίνεται ο πάνικ στα σχόλια.
-Στον κουμπάρο μου στον καθηγητή, το Βραβείο του Μπεστ Νουκάμερ Βλόγγερ. Όχι ότι τον διαβάζω και αλλάζει η ζωή μου, αλλά είναι κουμπάρος μου και τον προωθώ στην καταξίωση, καταλαβαίνετε.
-Στον Πρόβατο, το Βραβείο του Καλύτερου Ζώου του Αγρού. γιατί τον διαβάζω εντατίκ.
-Στην Κωλόγρια, το Βραβείο της πιο Σκατόστομης Βλογγερ, γιατί άμα σε πιάσει, ο θεός να σε φυλάει (ομοίως, ο Αλλάχ, ο Βούδας, ο Κρίσνας)
-Τέλος, στον Πέσλακ, το Βραβείο του Βλογ-Σεναρίου (δεν είναι βλογ αυτό είναι υπερπαραγωγή).
Αυτά. Θα τα ξαναπούμε συντόμως, όμως.
Τι εννοείτε τι βραβείο;
Ότι το τίμιο τούτο βλογ είναι το πιο αστείο που διαβάζουν. Ανεξάρτητα αν αυτό αποδεικνύει ότι οι δύο γλυκύτατες κυρίες έχουν χαμηλό επίπεδο χιούμορ, εγώ οφείλω να τις ευχαριστήσω και με τη σειρά μου να απονείμω κι εγώ πέντε βραβεία, μέρες που ΄ναι.
-Στον Σνικόλα, το πιο Βραβείο του πιο Αποθυμησμένου (sic) Βλογ της ελληνικής βλογγόσφαιρας. Ο Σνικόλας που λέτε είναι ένας καταπληκτικός, αστείος, αψηλός και γυμνασμένος νέος (κυρίες μου και ελεύθερος), ο οποίος έχει ένα ωραίο βλογ, αλλά το ενημερώνει κάθε του Αγίου Ποτέ. Όταν το ενημερώνει, βέβαια, γίνεται ο πάνικ στα σχόλια.
-Στον κουμπάρο μου στον καθηγητή, το Βραβείο του Μπεστ Νουκάμερ Βλόγγερ. Όχι ότι τον διαβάζω και αλλάζει η ζωή μου, αλλά είναι κουμπάρος μου και τον προωθώ στην καταξίωση, καταλαβαίνετε.
-Στον Πρόβατο, το Βραβείο του Καλύτερου Ζώου του Αγρού. γιατί τον διαβάζω εντατίκ.
-Στην Κωλόγρια, το Βραβείο της πιο Σκατόστομης Βλογγερ, γιατί άμα σε πιάσει, ο θεός να σε φυλάει (ομοίως, ο Αλλάχ, ο Βούδας, ο Κρίσνας)
-Τέλος, στον Πέσλακ, το Βραβείο του Βλογ-Σεναρίου (δεν είναι βλογ αυτό είναι υπερπαραγωγή).
Αυτά. Θα τα ξαναπούμε συντόμως, όμως.
Tuesday, June 30, 2009
Καλοκαιρινά βράδια στην τηλεόραση
Περίληψη προηγουμένων: ο Γιωρίκας είναι ένας 33χρονος Πόντιος με λαμπερή εμφάνιση, αλλά περιορισμένες νοητικές ικανότητες. Είναι παντρεμένος με την *Αθηνά*, που την περίοδο αυτή κάνει υπομονή κι εντύπωση. Έχουν ένα 5μηνο τέκνο, τον Διομήδη, που κάθε εβδομάδα αλλάζει χαϊδευτικό (ενδεικτικά έως τώρα: αρνάκι, τσούφος, τσιτσίνος, τσίτσος, νουνού και αυτή την εβδομάδα: ζαμπονάκι).
Τα βράδια του καλοκαιριού στην τηλεόραση πέφτει πολύ ζάπινγκ. Άλλοτε ταϊζοντας το ζαμπονάκι, που στρίβει το λαιμό του σαν το κοριτσάκι στον Εξορκιστή για να δει τηλεόραση (αλλά άδικα, καθότι είμεθα αμείλικτοι στο θέμα). Και άλλοτε απλά χαζεύοντας λίγο πριν πάμε για ύπνο- τις τελευταίες ώρες μόνος μιας και η *Αθηνά* ξυπνάει νωρίς και εγώ αργά.
Τι έχει λοιπόν να δεις στην τηλεόραση το καλοκαίρι; Όχι πολλά. Καταρχήν έχει ατελείωτα, ανακατεμένα επεισόδια του sex and the city. Τρώμε τα γιαουρτάκια μας και σχολιάζουμε πόσο μαλακισμένη είναι η Κάρι. Ας πούμε, την περασμένη εβδομάδα την κάλεσε ο Έινταν να πάνε στο εξοχικό του. Και αυτή η ξυνισμένη έκανε σαν να την έσερνε να μαζέψει ροδάκινα στη Βέροια. Πάει, που λέτε και εκεί που κάθεται βγαίνει ένας σκίουρος. Και αυτή αρχίζει να ουρλιάζει λες και είδε τον Πάγκαλο με προβιά. Και μετά έφτιαξε μισό κέικ και το παρουσίασε ως επίτευγμα (αφού ούτε αυγό δεν ξέρει να φτιάχνει η άχρηστη) και ξαναείδε το σκίουρο και της έπεσε το κέικ και έκαψε το πόδι της το ζώον. Και μετά κλαψούριζε στον Έινταν και του τα έσπασε, ως κλασική σπαστικιά γκόμενα, να μετανιώσει την ώρα και τη στιγμή που την πήγε στο γαμωεξοχικό. Και μετά πήρε τηλέφωνο να κλαφτεί το πουροτεκνό που της ψήνει το ψάρι στα χείλια, γιατί δεν μπορεί άμα δεν βασανίζεται. Πάντως αν η Κάρι είναι μια φορά για τις μπάτσες, αυτή που είναι για τις κλωτσές είναι η Σάρλοτ. Για πολλές κλωτσές.
Άλλο χάηλαητ των καλοκαιρινών μας βραδιών είναι ένα κολομβιανό που παίζει στον Alpha μετά τα μεσάνυχτα. Υπόθεση: το δράμα μιας μικρής, αθώας, άβυζης Μπογκοτιανής (από τη μπογκοτά ντε). Ελαφρώς ζαβό 20χρονο πιστεύει ότι θα γίνει η Χάηντη Κλουμ άμα βάλει βυζιά. Μένει με τη μάνα της, που είναι τόσο στοργική που της κρατάει ζεστό τον γκόμενο μέχρι να γυρίσει (θυσία η μάνα). Η Καταλίνα (έτσι τη λένε) τους παρατάει και πάει να βρει την τύχη της στην πρωτεύουσα. Εκεί κάνει μια φίλη πιο ξέτσουλη, η οποία είναι ελαφρώς βιζιτού και έχει το εξής σύστημα: βρίσκει έναν πλούσιο (αδιάφορων λοιπών στοιχείων) και του κατσικώνεται στο σπίτι, με αντάλλαγμα τις γνωστές υπερωρίες που όλοι φαντάζεστε. Η δε Καταλίνα προσπαθεί να πείσει όλους αυτούς τους τύπους να της πληρώσουν νέα βυζά, αλλά είναι τόσο χαζή που απλά την πηδάνε και την διώχνουν. Σε κάποια φάση βάζει βυζά, αλλά κάτι δεν πάει καλά στην επέμβαση και της ψοφάνε. Μετά ξαναβάζει, αλλά κάτι δεν πάει καλά και ψοφάει η ίδια (αυτό το τελευταίο δεν το έχω δει, αλλά το διάβασα σε κάποιο βλογ).
Τι άλλο. Έχει μπόλικες από αυτές τις ιατρικές σειρές που δεν τις μπορώ γιατί είναι όλο γκομενικά και εγχειρίσεις. Βλέπεις μια γιατρό, τα έχει με έναν νοσηλευτή, αχ ζόρι που τραβάνε, νάσου και ένας παππούς που θέλει τραχειoτομή. Ασταδιάλα βραδιάτικα.
Το κλου βέβαια ήταν τις προάλλες που έπεσα επάνω στο Λόγω Τιμής. Μεγάλο φλας. Σε κάποια φάση αυτή τη σειρά την έβλεπαν όλοι και μετά πήγαιναν στη σχολή στην κοινωνιολογία βου και πάλι για το Λόγω Τιμής μιλούσαν. Αλλά δεν άντεξα πάνω από δέκα λεπτά, ομολογώ, έπληξα.
Αυτά τα καλοκαιρινά.
Wednesday, June 17, 2009
Σεζόν Γάμων 2009- παρτ ουάν: Η επιστροφή της βρώμας
Την Παρασκευή ξεκίνησε και επισήμως η φετεινή σεζόν γάμων. Παντρευόταν μια κοπέλα από τη δουλειά και πήρα τον τσίτσο να πάμε παρέα μιας και η *Αθηνά* μου εργαζόταν. Για κάποιο άγνωστο λόγο, ο τσίτσος που γενικά είναι άκρως ήσυχο και κοινωνικό μωρό σατανίστηκε (μόνο αφρούς δεν έβγαζε) και κατέληξα να είμαι εκείνος με το μωρό της Ρόζμαρι που ουρλιάζει και μαζεύει όλα τα βλέμματα θυμού ή οίκτου των υπολοίπων (κυρίως των ελεύθερων, βλ. 100 Επιχειρήματα Κατά της Τεκνοποίησης). Μαλιστα μου την είπε και μια άσχετη γραία. Έκανε μια κίνηση συμπάθειας προς το μωρό και μου την αμόλησε: αχ καημένο μου, που σε τραβολογάει ο πατέρας σου στους γάμους.
Ήττα κατά κράτος.
Και εκεί που νομίζαμε ότι τα έχουμε δει όλα, ήρθε ο σαββατιάτικος γάμος να μας διαψεύσει. Το Σάββατο, που λέτε, παντρεύονταν ένα ζεύγος ελάχιστα γνωστό σε εμάς, με κουμπάρο όμως έναν κολλητό από την εξωτική Πιερία, ο οποίος μας επέβαλλε να έρθουμε και στο τραπέζι. Αφήσαμε τον τσίτσο με τους γονείς και πήγαμε.
Ο γάμος γινόταν σε μια εκκλησία στα σύνορα Αιγάλεω και Αγίας Βαρβάρας (terra incognita). Τελικά την βρήκαμε εύκολα και μάλιστα η εκκλησία ήταν ιδιαίτερα συμπαθητική.
Καταρχήν, τη νύφη την έφερε ένας τύπος με μια κατακόκκινη Ferrari. Ως εδώ καλά. Πλησιάζει την εκκλησία, όχι κορνάροντας, αλλά μαρσάροντας. Μετά σπινιάρει και απομακρύνεται. Και ξαναέρχεται μαρσάροντας. Και ξανασπινιάρει και απομακρύνεται. Την τρίτη φορά μερικοί καλεσμένοι προθυμοποιήθηκαν να πέσουν στις ρόδες της Ferrari προκειμένου να τελειώσει το test drive με νύφη. Ο δε τύπος που είχε τη Ferrari, ήταν γύρω στα 40+ και είχε ένα μαλλί στυλ (;) περούκα, και τέσσερα μπροστινά δόντια (τα υπόλοιπα αγνοούντο, όπως καταλάβαμε σε κάποια φάση που χαμογέλασε). Κάτι σαν τον Γεωργίου με Ferrari.
Αυτό είναι. Να έχεις λεφτά να πάρεις Ferrari, αλλά όχι να φτιάξεις τα δόντια σου.
Τέλος πάντων. Μετά το γάμο ακολούθησε επί ημίωρο το μαρτύριο που ονομάζεται στρατιωτικός γάμος. Για ορισμένους ανθρώπους είναι ιδιαίτερα διασκεδαστικό. Εγώ πάλι το βρίσκω άκρως μαζοχιστικό. Και φυσικά, εφόσον τα "καψόνια/αστεία" γίνονται από καραβανάδες, είναι περιορισμένης ευθύνης και σαφώς πιο περιορισμένης ευφυίας. Μετά το τρίτο "ανέβα στην κολώνα και τραγούδα στην πεθερά σου" ή "κάνε το γύρο της πλατείας και με την ανθοδέσμη στα χέρια", η *Αθηνά* μου κι εγώ εγκαταλείψαμε το πανηγυράκι και παρακολουθήσαμε την άφιξη της επόμενης νύφης -πολλών κυβικών η δόλια- που παντρευόταν έναν μαυριδερό σωσία του Κατέλη.
Το χειρότερο όμως ήταν μπροστά μας.
Τα ευτυχές ζεύγος είναι μια μεσοαστική οικογένεια, η κοπέλα 5 μηνών έγκυος και ταυτόχρονα έφτιαχναν και σπίτι. Οπότε τα οικονομικά τους φαντάζομαι ότι είναι σφιχτά. Έκαναν λοιπόν τραπέζι σε ένα κέντρο στη λεωφόρο Πάρνηθας. Στην οποία έχουμε πάει και σε ωραίους χώρους (λ.χ. στο γάμο γνωστής βλογγερούς, δεν σας λινκάρω να μάθετε), αλλά και σε ναούς του κιτς, με γύψινες αφροδίτες και βαμμένους κύκνους σε συντριβανάκια.
Το πρόβλημα στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν ο χώρος. Αλλά η βρώμα.
Η πρώτη παρατήρηση ήταν το τραπεζομάντηλο. Λευκό μεν, με πλυμένους λεκέδες δε. Και καψίματα από τσιγάρο. Και δεν θέλω να ξέρω τι άλλο. Ομοίως και η λευκή επένδυση των καρεκλών μας. Τα δε μαχαιροπήρουνα ήταν θέμα για διπλωματική. Καταρχήν, όπως βλέπετε στη φωτογραφία (που τράβηξα προκλητικότατα με το κινητό) ήταν από διαφορετικά σετ. Όπως στο εξοχικό, που πας ό,τι έχει απομείνει από τα σετ των προηγούμενων δεκαετιών. Αλλά το χειρότερο, κολλούσαν. Έβρεξα την πετσέτα και τα έτριψα και πίσω άφησαν έναν ωραίο γκρι λεκέ. Και πιστέψτε με, δεν είμαι καθόλου, μα καθόλου υποχόνδριος.
Όσα και να έχεις πληρώσει, η βρώμα δεν δικαιολογείται.
Όση ώρα καθαρίζαμε τα μαχαιροπήρουνα, το κέντρο φρόντισε για τη διασκέδασή μας. Με ένα εκπληκτικό σάουντρακ ασανσέρ (best of elevator music vol.II). Δηλαδή μεγάλαι διαχρονικαί επιτυχίαι παιγμένες με φλάουτο, όπως Killing me softy, Had the time of my life και βέβαια τα άπαντα του Yanni.
Εντωμεταξύ, ήρθε το γλυκύτατο ζεύγος. Και έκοψε τούρτα από παρακμιακή βάση με πολλά επίπεδα, εκ των οποίων το ένα έγερνε. Και χόρεψε το χορό με τη λουλουδού από δίπλα- μόδα απολύτως σιχαμένη στην ωραία εκείνη στιγμή του γάμου. Εντωμεταξύ άρχισε να έρχεται το φαί. Ο θεός να το κάνει φαί. Όπως βλέπετε στη φωτογραφία (α) το πρώτο πιάτο ήταν διάφορα πορτοκαλί αποξηραμένα, που στην προηγούμενη ζωή τους ήταν προτηγανισμένα τυροπιτάκια/σπανακοπιτάκια/λουκανικοπιτάκια. Με μια κιτρινισμένη ρώσικη σαλάτα και μια ελιά, ως εικαστική παρέμβαση. Για συνοδευτικό είχε σαλάτα και πιάτο με τρία (3) κομμάτια τυρί πάνω σε ένα μαραμένο φύλλο μαρούλι.
Τέλος, το κυρίως πιάτο ήταν η κλασική χοιρινή ψημένη (καμμένη) σε δύο φάσεις, τέσσερις (4) πατάτες φούρνου και το all time classic των γάμων: ρύζι με αρακά.
Μετά μπήκαμε στην κυρίως φάση. Η οποία στα περισσότερα γλέντια έχει μια ρεπετισιόν. Ωραία που ν' η νύφη μααας ωραία τα προικιάααα της - και ναααα τα κλαρίνα και τα βιολιά. Λουλούδι στο λουλούδι όμως, τρώει μια σαβούρδα η έγκυος νύφη και σκάει φαρδιά πλατιά στην πίστα. Πάγωσε ο κόσμος. Σηκώθηκε αυτή χαμογελαστή, είμαι καλά, μην ανησυχείτε, χορεύει τον υπόλοιπο χορό και ύστερα αποσύρθηκε διακριτικά.
Κάπου εκεί αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε, επικαλούμενοι το τσιτσίνο.
Πληροφοριακά, την Παρασκευή πάμε Χανιά tout les trois, για τον πρώτο κρητικό γάμο της ζωής μας.
ΥΓ. Μαρίνα δεν σε ξέχασα, θα επανέλθω
Ήττα κατά κράτος.
Και εκεί που νομίζαμε ότι τα έχουμε δει όλα, ήρθε ο σαββατιάτικος γάμος να μας διαψεύσει. Το Σάββατο, που λέτε, παντρεύονταν ένα ζεύγος ελάχιστα γνωστό σε εμάς, με κουμπάρο όμως έναν κολλητό από την εξωτική Πιερία, ο οποίος μας επέβαλλε να έρθουμε και στο τραπέζι. Αφήσαμε τον τσίτσο με τους γονείς και πήγαμε.
Ο γάμος γινόταν σε μια εκκλησία στα σύνορα Αιγάλεω και Αγίας Βαρβάρας (terra incognita). Τελικά την βρήκαμε εύκολα και μάλιστα η εκκλησία ήταν ιδιαίτερα συμπαθητική.
Καταρχήν, τη νύφη την έφερε ένας τύπος με μια κατακόκκινη Ferrari. Ως εδώ καλά. Πλησιάζει την εκκλησία, όχι κορνάροντας, αλλά μαρσάροντας. Μετά σπινιάρει και απομακρύνεται. Και ξαναέρχεται μαρσάροντας. Και ξανασπινιάρει και απομακρύνεται. Την τρίτη φορά μερικοί καλεσμένοι προθυμοποιήθηκαν να πέσουν στις ρόδες της Ferrari προκειμένου να τελειώσει το test drive με νύφη. Ο δε τύπος που είχε τη Ferrari, ήταν γύρω στα 40+ και είχε ένα μαλλί στυλ (;) περούκα, και τέσσερα μπροστινά δόντια (τα υπόλοιπα αγνοούντο, όπως καταλάβαμε σε κάποια φάση που χαμογέλασε). Κάτι σαν τον Γεωργίου με Ferrari.
Αυτό είναι. Να έχεις λεφτά να πάρεις Ferrari, αλλά όχι να φτιάξεις τα δόντια σου.
Τέλος πάντων. Μετά το γάμο ακολούθησε επί ημίωρο το μαρτύριο που ονομάζεται στρατιωτικός γάμος. Για ορισμένους ανθρώπους είναι ιδιαίτερα διασκεδαστικό. Εγώ πάλι το βρίσκω άκρως μαζοχιστικό. Και φυσικά, εφόσον τα "καψόνια/αστεία" γίνονται από καραβανάδες, είναι περιορισμένης ευθύνης και σαφώς πιο περιορισμένης ευφυίας. Μετά το τρίτο "ανέβα στην κολώνα και τραγούδα στην πεθερά σου" ή "κάνε το γύρο της πλατείας και με την ανθοδέσμη στα χέρια", η *Αθηνά* μου κι εγώ εγκαταλείψαμε το πανηγυράκι και παρακολουθήσαμε την άφιξη της επόμενης νύφης -πολλών κυβικών η δόλια- που παντρευόταν έναν μαυριδερό σωσία του Κατέλη.Το χειρότερο όμως ήταν μπροστά μας.
Τα ευτυχές ζεύγος είναι μια μεσοαστική οικογένεια, η κοπέλα 5 μηνών έγκυος και ταυτόχρονα έφτιαχναν και σπίτι. Οπότε τα οικονομικά τους φαντάζομαι ότι είναι σφιχτά. Έκαναν λοιπόν τραπέζι σε ένα κέντρο στη λεωφόρο Πάρνηθας. Στην οποία έχουμε πάει και σε ωραίους χώρους (λ.χ. στο γάμο γνωστής βλογγερούς, δεν σας λινκάρω να μάθετε), αλλά και σε ναούς του κιτς, με γύψινες αφροδίτες και βαμμένους κύκνους σε συντριβανάκια.
Το πρόβλημα στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν ο χώρος. Αλλά η βρώμα.
Η πρώτη παρατήρηση ήταν το τραπεζομάντηλο. Λευκό μεν, με πλυμένους λεκέδες δε. Και καψίματα από τσιγάρο. Και δεν θέλω να ξέρω τι άλλο. Ομοίως και η λευκή επένδυση των καρεκλών μας. Τα δε μαχαιροπήρουνα ήταν θέμα για διπλωματική. Καταρχήν, όπως βλέπετε στη φωτογραφία (που τράβηξα προκλητικότατα με το κινητό) ήταν από διαφορετικά σετ. Όπως στο εξοχικό, που πας ό,τι έχει απομείνει από τα σετ των προηγούμενων δεκαετιών. Αλλά το χειρότερο, κολλούσαν. Έβρεξα την πετσέτα και τα έτριψα και πίσω άφησαν έναν ωραίο γκρι λεκέ. Και πιστέψτε με, δεν είμαι καθόλου, μα καθόλου υποχόνδριος.Όσα και να έχεις πληρώσει, η βρώμα δεν δικαιολογείται.
Όση ώρα καθαρίζαμε τα μαχαιροπήρουνα, το κέντρο φρόντισε για τη διασκέδασή μας. Με ένα εκπληκτικό σάουντρακ ασανσέρ (best of elevator music vol.II). Δηλαδή μεγάλαι διαχρονικαί επιτυχίαι παιγμένες με φλάουτο, όπως Killing me softy, Had the time of my life και βέβαια τα άπαντα του Yanni.
Εντωμεταξύ, ήρθε το γλυκύτατο ζεύγος. Και έκοψε τούρτα από παρακμιακή βάση με πολλά επίπεδα, εκ των οποίων το ένα έγερνε. Και χόρεψε το χορό με τη λουλουδού από δίπλα- μόδα απολύτως σιχαμένη στην ωραία εκείνη στιγμή του γάμου. Εντωμεταξύ άρχισε να έρχεται το φαί. Ο θεός να το κάνει φαί. Όπως βλέπετε στη φωτογραφία (α) το πρώτο πιάτο ήταν διάφορα πορτοκαλί αποξηραμένα, που στην προηγούμενη ζωή τους ήταν προτηγανισμένα τυροπιτάκια/σπανακοπιτάκια/λουκανικοπιτάκια. Με μια κιτρινισμένη ρώσικη σαλάτα και μια ελιά, ως εικαστική παρέμβαση. Για συνοδευτικό είχε σαλάτα και πιάτο με τρία (3) κομμάτια τυρί πάνω σε ένα μαραμένο φύλλο μαρούλι.
Τέλος, το κυρίως πιάτο ήταν η κλασική χοιρινή ψημένη (καμμένη) σε δύο φάσεις, τέσσερις (4) πατάτες φούρνου και το all time classic των γάμων: ρύζι με αρακά.Μετά μπήκαμε στην κυρίως φάση. Η οποία στα περισσότερα γλέντια έχει μια ρεπετισιόν. Ωραία που ν' η νύφη μααας ωραία τα προικιάααα της - και ναααα τα κλαρίνα και τα βιολιά. Λουλούδι στο λουλούδι όμως, τρώει μια σαβούρδα η έγκυος νύφη και σκάει φαρδιά πλατιά στην πίστα. Πάγωσε ο κόσμος. Σηκώθηκε αυτή χαμογελαστή, είμαι καλά, μην ανησυχείτε, χορεύει τον υπόλοιπο χορό και ύστερα αποσύρθηκε διακριτικά.
Κάπου εκεί αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε, επικαλούμενοι το τσιτσίνο.
Πληροφοριακά, την Παρασκευή πάμε Χανιά tout les trois, για τον πρώτο κρητικό γάμο της ζωής μας.
ΥΓ. Μαρίνα δεν σε ξέχασα, θα επανέλθω
Friday, June 12, 2009
Tuesday, June 9, 2009
Η απρόσμενη σοφία ενός τριημέρου
Σκέφτομαι και γράφω.
Η γνώση που αποκόμησα το προηγούμενο τριήμερο
-Ο πολυλατρεμένος μας τσίτσος θα είναι το τέλειο μωρό για 2-3 μήνες ακόμα. Μετά θα αρχίσει να μπουσουλάει. Και αν το μωρό αρχίσει να μπουσουλάει, τότε η ζωή των γονέων τελειώνει. Το ζήσαμε με το -κατά τα άλλα επίσης τέλειο- ανήψι μας (μωρό της αδερφής της *Αθηνάς* μου και γνωστής καλλιτέχνιδος της Λόνδρας).
-(Σε συνέχεια του προηγούμενου). Έχουμε 2-3 μήνες ακόμα για να κάνουμε μια πλήρη ανα-διακόσμηση (νέα λέξη, δικιά μου, κάτω τα χέρια) της μικρής πλην τιμίας κατοικίας. Οτιδήποτε βρίσκεται σε απόσταση 20-30 εκατ. από το έδαφος και θέλουμε να επιζήσει, πρέπει να απομακρυνθεί. Ανάμεσα σε αυτά, ντάνες με cd, το αρχείο μου, βιβλία, γυαλικά, συλλογή με ινδικά κόμικ. Τα πράγματα αυτά μπορούν να αντικατασταθούν ύπουλα με πράγματα που θες να ξεφορτωθείς.
-Ο χρόνος που θα περάσεις με το μωρό στη θάλασσα και τα πράγματα που θα χρειαστούν να μεταφέρεις στην παραλία είναι αντιστρόφως ανάλογα. Για μισή ώρα χρειάζεται να μεταφέρεις το μισό σπίτι. Και πάλι πίσω. Αυτό επί πέντε ημέρες συνεχόμενες λέγεται διακοπές με το μωρό.
-Επίσης, ποτέ δεν ξέρεις ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να μπει το μωρό στη θάλασσα. Ο τσίτσος, παρότι γενικά έχει καλή επαφή με το νερό, άρχισε να ουρλιάζει σαν να τον σφάζουνε. Πλάκα πλάκα, δεν είχαμε ακούσει ποτέ το παιδί να φωνάζει έτσι. Τόσο που το τραβήξαμε και βίντεο, να το θυμόμαστε. Φροντίσαμε όμως να το μαζέψουμε γρήγορα, γιατί οι γύρω μας προετοιμάζονταν να καλέσουν κοινωνική λειτουργό.
-Μια συζήτηση στο Mega για την επόμενη ημέρα των ευρωεκλογών μπορεί να μετατραπεί σε διασκεδαστική εμπειρία, αν την παρακολουθείς μαζί με κολλητούς και μπύρες. Αγαπημένο μου σημείο, η εμφάνιση της κ. Παπακώστα, με μαλλιά σαν να της είχε μόλις σκάσει στο κεφάλι μια σακούλα με νερό, να μιλά με σουφρωμένα τα τεράστια χείλη της, σαν μια τεράστια ροζ *** (hint αρχίζει από κω και τελειώνει σε -ιδα και όχι δεν είναι η Κωπαϊδα). Η κ. Παπακώστα έκανε κανονική επίθεση στον κ. Δένδια, που με ύφος πολύ δάνδη (έχω και κότερο, και hammer, και εξοχικό στη Μύκονο) την αντιμετώπιζε με ένα ελαφρύ μηδίαμα. Επίσης μου άρεσε και ο κ. Παπανδρέου, που μιλούσε χαμογελώντας, σαν να διαφήμιζε σειρά ιατρικών βιβλίων για την υπέρταση στην ΕΤ1. Στον Καραμανλή βρήκα χρόνο να πάω τουαλέτα και συνεπώς δεν έχω τι να σας πω.
-Η επόμενη ημέρα των εκλογών είναι κάπως περίεργη. Νιώθεις σαν να έχει πέσει ένας ιός στη πόλη και να σου το κρατούν μυστικό. Πηγαίνεις στη δουλειά σου και έχεις μια αδιόρατη ανησυχία ότι κάτι παίζει και δεν έχεις ιδέα.
Η γνώση που αποκόμησα το προηγούμενο τριήμερο
-Ο πολυλατρεμένος μας τσίτσος θα είναι το τέλειο μωρό για 2-3 μήνες ακόμα. Μετά θα αρχίσει να μπουσουλάει. Και αν το μωρό αρχίσει να μπουσουλάει, τότε η ζωή των γονέων τελειώνει. Το ζήσαμε με το -κατά τα άλλα επίσης τέλειο- ανήψι μας (μωρό της αδερφής της *Αθηνάς* μου και γνωστής καλλιτέχνιδος της Λόνδρας).
-(Σε συνέχεια του προηγούμενου). Έχουμε 2-3 μήνες ακόμα για να κάνουμε μια πλήρη ανα-διακόσμηση (νέα λέξη, δικιά μου, κάτω τα χέρια) της μικρής πλην τιμίας κατοικίας. Οτιδήποτε βρίσκεται σε απόσταση 20-30 εκατ. από το έδαφος και θέλουμε να επιζήσει, πρέπει να απομακρυνθεί. Ανάμεσα σε αυτά, ντάνες με cd, το αρχείο μου, βιβλία, γυαλικά, συλλογή με ινδικά κόμικ. Τα πράγματα αυτά μπορούν να αντικατασταθούν ύπουλα με πράγματα που θες να ξεφορτωθείς.
-Ο χρόνος που θα περάσεις με το μωρό στη θάλασσα και τα πράγματα που θα χρειαστούν να μεταφέρεις στην παραλία είναι αντιστρόφως ανάλογα. Για μισή ώρα χρειάζεται να μεταφέρεις το μισό σπίτι. Και πάλι πίσω. Αυτό επί πέντε ημέρες συνεχόμενες λέγεται διακοπές με το μωρό.
-Επίσης, ποτέ δεν ξέρεις ποια είναι η κατάλληλη ηλικία για να μπει το μωρό στη θάλασσα. Ο τσίτσος, παρότι γενικά έχει καλή επαφή με το νερό, άρχισε να ουρλιάζει σαν να τον σφάζουνε. Πλάκα πλάκα, δεν είχαμε ακούσει ποτέ το παιδί να φωνάζει έτσι. Τόσο που το τραβήξαμε και βίντεο, να το θυμόμαστε. Φροντίσαμε όμως να το μαζέψουμε γρήγορα, γιατί οι γύρω μας προετοιμάζονταν να καλέσουν κοινωνική λειτουργό.
-Μια συζήτηση στο Mega για την επόμενη ημέρα των ευρωεκλογών μπορεί να μετατραπεί σε διασκεδαστική εμπειρία, αν την παρακολουθείς μαζί με κολλητούς και μπύρες. Αγαπημένο μου σημείο, η εμφάνιση της κ. Παπακώστα, με μαλλιά σαν να της είχε μόλις σκάσει στο κεφάλι μια σακούλα με νερό, να μιλά με σουφρωμένα τα τεράστια χείλη της, σαν μια τεράστια ροζ *** (hint αρχίζει από κω και τελειώνει σε -ιδα και όχι δεν είναι η Κωπαϊδα). Η κ. Παπακώστα έκανε κανονική επίθεση στον κ. Δένδια, που με ύφος πολύ δάνδη (έχω και κότερο, και hammer, και εξοχικό στη Μύκονο) την αντιμετώπιζε με ένα ελαφρύ μηδίαμα. Επίσης μου άρεσε και ο κ. Παπανδρέου, που μιλούσε χαμογελώντας, σαν να διαφήμιζε σειρά ιατρικών βιβλίων για την υπέρταση στην ΕΤ1. Στον Καραμανλή βρήκα χρόνο να πάω τουαλέτα και συνεπώς δεν έχω τι να σας πω.
-Η επόμενη ημέρα των εκλογών είναι κάπως περίεργη. Νιώθεις σαν να έχει πέσει ένας ιός στη πόλη και να σου το κρατούν μυστικό. Πηγαίνεις στη δουλειά σου και έχεις μια αδιόρατη ανησυχία ότι κάτι παίζει και δεν έχεις ιδέα.
Monday, June 1, 2009
Εσύ να πας στο Γκάζι (εγώ δεν θέλω)
Καιρό είχα να πάω στο Γκάζι. Γενικώς είχα καιρό να βγω βράδι, για λόγους που φαντάζομαι ότι φαντάζεστε. Αλλά βγήκα πρόσφατα με έναν φίλο Σαλονικιό. Και μου έκανε λοιπόνε μεγάλη εντύπωσις η εξέλιξη της περιοχής.
Καταρχήν η Τριπτολέμου έχει γίνει σαν τα λαδάδικα! Πολύ χάλι. Το ένα μπαρ μετά το άλλο. Και όλα τα άσχετα βέβαια. Μέχρι και μπιτς-μπαρ έχει, στο τέλος του δρόμου. Δεν το πιστεύεις, αλλά έχει ένα κανονικό μπιτς μπαρ, μέσα στη μέση της πόλης. Σχεδόν τρομακτικό.
Το Γκαζάκι, που από παλιά ήταν ό,τι πιο καλό στη νότια πλευρά της Τριπτολέμου (στη βόρεια ο ναός ήταν βέβαια το Fantaseed) έχει ανακαίνιστεί εδώ και κάννα τρίμηνο (την έχω χαζέψει τόσες άπειρες φορές την παλιά διακόσμηση, που μπορώ να σας τη ζωγραφίσω). Αλλά κάτι φάτσες βαριεστημένες… τόση βαρεμάρα είχα να δω από το πανεπιστήμιο, όταν μας έκαναν Κοινωνιολογία Βου. Και το προσωπικό επίσης, κάτι φάτσες παράξενες. Ή λίγο μπλαζέ.
Στη γωνία της Τριπτολέμου με το Μετρό δυστυχώς παραμένει το πιο απαράδεκτο μαγαζί της περιοχής, το Μαμάκας. Που σαν μαγαζί μια χαρά είμαι. Αλλά εξακολουθεί ως νταβάς της περιοχής να καταλαμβάνει πεζοδρόμια με τραπεζάκια, τις θέσεις πάρκινκ με μπράβους κλπ. Και μαζεύει κάτι νεόπλουτος βλάχους με πανάκριβα τρακτέρ-SUV.
Το χάλι το μαύρο όμως είναι ο απέναντι δρόμος, εκεί που είναι το Χόξτον. Εκεί που υπήρχε μια ωραία και χαλαρή ατμόσφαιρα, σαν νησάκι μέσα στην πόλη, ήρθαν και το πακέτωσαν. Και βλέπεις εκατοντάδες ανθρώπους σαν λεωφορείο σε ώρα αιχμής. Τώρα αυτό είναι ωραίο; Μιλάμε για ΠΟΛΥ κόσμο, ο ένας επάνω στον άλλο.
Α, εντωμεταξύ μέσα στα στενά βόρεια της πλατείας έχουν ανοίξει 5-6 καφε-μπαρ, τα οποία επίσης θεωρούν ιδιοκτησία τους το πεζοδρόμιο και το χώρο στάθμευσης μπροστά από το μαγαζί τους και στήνουν τραπέζια, γλάστες, εμπόδια κλπ. Καλά κάνουν δηλαδή, αφού κανείς δεν τους λέει τίποτα.
Μέχρι κι ο Τούρκος ο κεμπαμπτζής στην Κωνσταντινουπόλεως χάλασε. Μας έφερε κατάλογο τυπωμένο : )
Τώρα που ψοφάει το Γκάζι, αναρωτιέμαι ποιο θα είναι το next best thing της πόλης.
Subscribe to:
Posts (Atom)
